Het is niet maakbaar hoe je uit een operatie komt, je hebt je over te geven en het te ondergaan. Een voorspoedig herstel wil iedereen echter het is niet iedereen gegeven.

Morgen is het drie jaar geleden dat ik geopereerd ben. Van een deel van mijn buik is een borst gemaakt omdat ik een voorstadia van borstkanker had (DCIS, in de volksmond kalkspatjes genoemd).

Er zijn een aantal zaken/pijlers die mij geholpen hebben bij de overgave en herstel. Na lang twijfelen, besloot ik deze hierbij te delen voor degene die het kunnen gebruiken.

  1. Probeer zoveel als kan een positieve mindset te houden…

Onze mindset -hoe je over iets denkt, welk verhaal je erover tegen jezelf vertelt, hoe je je tot iets verhoudt- heeft impact. Voor mij betekende een positieve mindset in deze; ‘mijn buik gaat mijn borst helpen,  wat bijzonder dat mijn lichaam dit kan én dat de zorg in het ziekenhuis dit mogelijk kan maken’. Vind je eigen verhaal die ondersteunend voor je werkt en je gemoedstoestand kalmeert ook al is dit een lastige opgave.

  1. De interactie met je specialist matters…

Ik bedoel daarmee dat de interactie tussen de specialist en jou belangrijk is, op een manier die bij jou past. Voor mij is dit essentieel gebleken tijdens en na het hele traject. Ik wist vanuit mijn werk en passie voor mensgerichte zorg dat Shared Decision Making van belang is. Echter als je het zelf als patiënt ervaart, word het nog duidelijker. Ik heb het effect ervaren van zowel een smooth als een stroeve interactie en hoe kwetsbaar je bent. De klik die ik met mijn specialist had, voelde als een personal coach, hetgeen mij vertrouwen en kracht gaf gedurende de maanden voor de operatie.

  1. Zorg zo goed mogelijk voor jezelf…

Waarschijnlijk is dit een open deur maar loop er dan echt doorheen. Voor mij was dat bewust blijven bewegen, zo gezond mogelijk eten en voldoende te slapen. Omdat ik hier wél invloed op had en op de geconstateerd DCIS niet. Mijn wens was om zo optimaal mogelijk de intensieve operatie in te gaan. Stel jezelf doelen waar je wel invloed op hebt, ook al zijn ze klein. Iedere kleine stap die je zet, telt.

  1. Ga regelmatig naar binnen…

Omdat ik ineens in een fysieke, emotionele en mentale rollercoaster zat, gaf het naar binnen keren handvatten om te blijven staan. Soort van rustpunt in het oog van de orkaan. Door bijvoorbeeld mijn aandacht bewust te focussen op de ademhaling en deze bij het inademen dieper naar mijn buik te sturen en bij het uitademen rustig terug te laten veren, gaf dit ruimte en rust. Nu blijkt uit de neurowetenschap dat als je dit een paar keer per dag doet, het je zenuwstelsel kalmeert en je stress verlaagt. Ook mediteren met milde, liefdevolle gedachten en gevoelens helpen hierbij.

  1. De mensen om je heen…

In sommige trajecten heb je keuzes en afwegingen te maken. Dat was ook zo bij mijn traject. Ik ben enorm dankbaar dat de mensen die mij lief zijn, mij hierbij volledig gesteund hebben. Dat is erg belangrijk want anders krijg je nog meer gedoe om je heen. In deze pijler wil ik ook graag aangeven hoe belangrijk het is dat er aandacht voor je partner is en hoe hij of zij het hele proces ervaart. Omdat het ‘erbij zijn en alleen naar kunnen kijken’ ook mega veel impact op de ander heeft.

  1. Ontspannen de narcose in…

Ik wist uit diverse onderzoeken dat als je ontspannen de narcose in gaat, dit een gunstig effect heeft op je herstel. Ik vroeg of ze bij de OK een muziekje op wilde zetten voordat ik narcose kreeg. Dat hielp mij enorm om rustig te blijven. Er stonden zoveel mensen om mij heen en die muziek gaf iets luchtigs aan het geheel waardoor ik zelfs met een glimlach me over kon geven.

  1. Blijf trouw aan jezelf…

Dit is voor mij by far de belangrijkste pijler.

Mijn operatie kon binnen 4 weken, na het nieuws, geregeld zijn en voor vele vrouwen is dat een geschenk. Niet voor mij. Ik had meer tijd en onderzoek qua informatie nodig, wilde meer ‘ins en outs’ weten. Iedere patiënt/mens is anders en ik merkte heel duidelijk dat ik tijd nodig had om het te laten bezinken en een plek te geven. Na een aantal maanden was ik zover om een volmondig ja te geven aan de operatie (note: ik had geen levensbedreigende tumor waardoor er keuzes waren).

Ik kijk dankbaar op dit traject terug en hoop dat ik wellicht met mijn verhaal anderen kan inspireren die het kunnen gebruiken.