๐๐ฒ๐ป ๐ป๐ถ๐ฒ๐๐ ๐ฒ๐๐ฒ๐ป๐๐ถ๐ฐ๐ต๐ ๐๐ผ๐ฒ๐ธ๐ฒ๐ป.
Mezelf herpakken, vallen en weer opstaan daar heb ik, net zoals vele andere mensen, ervaring mee.
Toen ik vorig jaar bij de oncoloog kwam en zij mijn scan niet vond matchen met mijn โvitaleโ binnenkomst, dacht ik dat dit goed nieuws was -het is natuurlijk maar hoe je het bekijkt-.
De uitgesproken woorden โongeneeslijke ziekโ, โpalliatiefโ waren mokerslagen waarna de woorden โje bent te behandelenโ kwamen.
Aan dat laatste heb ik mij vastgehouden.
Ook al gingen mijn uitzaaiingen toch gewoon hun eigen gang, ik voelde me na de chemo fysiek goed en was iedere dag โbijna dubbel dankbaarโ dat ik mijn energie, passie en enthousiasme terug had. Om te doen waar ik blij van wordt en wat betekenis, waarde en zin heeft.
Wat mij vaak hielp, was om mezelf niet teveel te identificeren met de diagnose. In plaatst van te zeggen: โik ben ziekโ, zei ik: โik heb de diagnoseโ of โhet gaat goed met mij maar niet met de uitzaaiingenโ. Dit gaf me ruimte om uit te zoomen voor beweging en ontwikkeling.
Mezelf herpakken, vallen en weer opstaan waarbij mindset en veerkracht een bron van houvast worden. Daarbij weet ik dat we als mens altijd een keuze hebben hoe we met iets omgaan, daar zit voor ons een magische sleutel.
Maar als de uitzaaiingen ineens harder toeslaan en je fysieke achteruitgang ervaart, wordt het herpakken en ermee omgaan een stuk lastiger. Het is taai als je van ‘vonk naar waakvlam’ gaat. Je ziet je licht verschuiven naar donkere diepten, en je moet opnieuw een evenwicht vinden om jezelf te dragen en weer op te staan.
๐๐ถ๐ด๐ฒ๐ป๐๐ฐ๐ต๐ฎ๐ฝ๐ฝ๐ฒ๐ป ๐๐ผ๐ฎ๐น๐ ๐ฎ๐ฎ๐ป๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ป, ๐ฎ๐ฐ๐ฐ๐ฒ๐ฝ๐๐ฎ๐๐ถ๐ฒ, ๐ด๐ฒ๐ฑ๐๐น๐ฑ, ๐ผ๐๐ฒ๐ฟ๐ด๐ฎ๐๐ฒ ๐ฒ๐ป ๐๐ฒ๐ฟ๐๐๐ถ๐น๐น๐ถ๐ป๐ด ๐๐ผ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐ฏ๐ฒ๐น๐ฎ๐ป๐ด๐ฟ๐ถ๐ท๐ธ๐ฒ ๐ฏ๐ผ๐ป๐ฑ๐ด๐ฒ๐ป๐ผ๐๐ฒ๐ป.
Nu ik fysiek in een ander vaarwater zit, merk ik juist dat het me rust geeft om te zeggen: โOp dit moment ben ik ziekโ. Het helpt me om in overgave en vertrouwen te leven.
De woorden “Je bent te behandelen” zijn er nog steeds en ik ben begonnen aan een nieuwe oncologische kuur.
Dit verhaal gaat natuurlijk niet alleen over ongeneeslijk ziek of gezondheidsproblemen, maar over alle universele tegenslagen en levensuitdagingen die een mens in zijn of haar leven kan tegenkomen.
Wat me blij maakt en betekenis geeft, is om hierover te schrijven als bron van troost en kracht enerzijds voor mezelf en anderzijds voor anderen die misschien soortgelijke uitdagingen doorstaan en hun eigen evenwicht zoeken.
