Als het leven ‘een tik’ uitdeelt.
Kan dat verloren voelen,
Kan dat eng en verdrietig voelen,
Kan dat onmachtig voelen.
Vraag je je misschien af komt het ooit weer goed?
Wat is of was dat ooit dan eigenlijk ook alweer?
Ben je ‘even’ de weg kwijt…
En heel diep van binnen gloeit er dan toch een vlammetje,
Een vlammetje dat ooit volop brandde,
Een vlammetje dat nu op de overlevingsstand staat in een waakvlammetje,
Een vlammetje dat liefde, vertrouwen en geduld van je nodig heeft,
Een vlammetje waarin je jezelf leert dragen, ook al voelt het pittig en zwaar.
Er komt een tijd dat dit vlammetje de brandstof en zuurstof krijgt om weer volop te gaan branden!
Bovenstaande omschrijft mijn traject en gevoel van de chemo kuren op dit moment omdat ik veel last van bijwerkingen heb. Het is moeilijk in woorden te vangen als je na de eerste kuur het gevoel hebt ‘een schim van jezelf te worden’. Bij de chemo behandeling krijg je een informatiemap met ‘een rode pagina’ waarop ‘ernstige bijwerkingen’ staan en je het ziekenhuis moet bellen. Deze pagina ken ik nu uit mijn hoofd…
Afgelopen vrijdag heb ik gelukkig goed nieuws gekregen dat de behandeling aan slaat en de chemo als medicijn zijn werk doet. Mijn oncologisch traject, is voor wat betreft de chemokuren, nu op de helft.
Ik heb vertrouwen en goede moed dat het ‘overleven op een waakvlammetje’ weer een weg gaat krijgen naar ‘volop leven met een passievolle en enthousiaste vlam’.
Aanvonken is een werkwoord, in goede en minder goede tijden. Aanvonken gaat precies over het proces tussen deze verschillende stadia van vlammen, is organisch en heeft liefde en bewustzijn nodig.
Herken jij op dit moment een waakvlammetje of meer een passievolle, enthousiaste vlam?
